سقوط
از خود خویش
از بودن خویش
از این گونه بودن خویش
شکایتی ست
بدتر از درد
بدتر از غم
بدتر از بغض حتی شاید!
شکایتی ست
که درمان نمی شود
با اشک
با آه
با حرف حتی شاید !
شکایت است و شکایت است و شکایت
همین روزهاست که بمیرد
این من ِ من
آن قدر که خود را می شکند
خرد می کند
و شکایت پشت شکایت ...
چیزی به نام وجدان
"گاهی" عذاب می دهد دل آدم را
چیزی به نام غم
"گاهی" میگیرد دل آدم را
چیزی به نام دوری
"گاهی" تنگ میکند دل آدم را
چیزی به نام اضطراب
"گاهی" به تقلا وا می دارد دل آدم را
اما...
چیزی هست به نام ...
به نام ...
اسمی ندارد شاید !
من نامش را می گذارم "سقوط"
(شاید تنها یک حس است
حسی که هیچ کس نداشته است تا کنون
یعنی امیدوارم
که هرگز!)
سقوط
دل آدم را از هم می پاشد
خرد می کند
ذره ذره محو می کند
و نه گاه گاه
که همیشه
هر روز ؛ هر شب ؛ در اوج شادی ؛ حتی در عمق خواب
و دلی که دارد از هم می پاشد
عذاب می بیند
می گیرد
خشک می شود
سرد می شود
تنگ می شود
تقلا می کند ...
و شکایت پشت شکایت ...
شکایتی ست اندر دل
از خود خویش
از بودن خویش
از این گونه بودن خویش
...
کمی پایین تر بیا